elke dinsdag en donderdag schrijft ann de craemer over de geringe en omvangrijke marchanderen des levens die haar beroeren. Annoncering het is zondag. Een storm teistert ons land. In de vlaamse ardennen fotografeer ik het landschap. Ik wil dat niet doen wanneer renners in flashy pakjes erdoorheen woeden, maar op een woeste dag die het uitschreeuwt van desolaatheid. ’s middags open ik de deur van café ’t oud stadhuis in zulzeke. Ik bots op verbaasde zien : bizar volk zijn ze hier niet gewend. De cafébaas brengt mij filterkoffie. Aan mijn rechterkant hangt een spiegel die zo is aangeslagen dat je er nauwelijks nog in kan kijken. Dat hoeft ook niet, want ijdelheid komt hier de drempel niet over. Aan de toog zuipen struise kerels hun pinten.